Seninle aramda oluşan o duvar. . Gözlerim baksaydı eğer , ayaklarım yürüseydi eğer, ellerim dokunsaydı eğer belki o zman duvarı hissedebilirdim , sağır duvarları .  Buydu benden istediği . Duvarı hissetmem gerekliliğiydi. Görüyorum , tam şurada. Önümde , elleriminin ucu kadar yakın.İçinden geçiyor ellerim. İçinden geçiyor kalbim .İçinden uçuyor zihnim. Ben kalıyorum. Duvarın arkasında sadece ben kalıyorum.Kalbim ve zihnim hiç olmadığı kadar takım olmuş,  bırakmışlardı beni .Kapandığında gözlerim, bükülmüştü rüzgarda elleriniizn arasından sızan kum tanaleri gibi.

 Ben niye seyirci koltuğumda değilimde sahnedeyim. Öğrendiğim tek şey romeo'nun  gelememiş olmasıydı. Geçici bir süre. Kuruyorum hayalini dönüşünün , zihnimdeki hangi idamıyla gerçekleşeceğini.

( zihnimizde ne idam sehpaları son buldu ne son dilekleri... ) Arsione

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder